دسته: غزل

غزل 113   مرا از آن چه که بیرون شهر صحراییست قرین دوست به هر جا که هست خوش جاییست   کسی که روی تو دیدست از او عجب دارم که باز در همه عمرش سر تماشاییست   امید وصل مدار و خیال دوست مبند گرت به خویشتن از ذکر دوست پرواییست   چو بر…

غزل 112   زهی رفیق که با چون تو سروبالاییست که از خدای بر او نعمتی و آلاییست   هر آن که با تو دمی یافتست در همه عمر نیافتست اگرش بعد از آن تمناییست   هر آن که رای تو معلوم کرد و دیگربار برای خود نفسی می‌زند نه بس راییست   نه عاشقست…

غزل 111   مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست یا شب و روز به جز فکر توام کاری هست   به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس که به هر حلقه موییت گرفتاری هست   گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست در و دیوار گواهی…