دسته: غزل

غزل 216   روز برآمد بلند ای پسر هوشمند گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند   طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند   تا به تماشای باغ میل چرا می‌کند هر که به خیلش درست قامت سرو بلند   عقل روا می‌نداشت گفتن اسرار عشق…

غزل 215 ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد راست گویی به تن مرده روان بازآمد   بخت پیروز که با ما به خصومت می‌بود بامداد از در من صلح کنان بازآمد   پیر بودم ز جفای فلک و جور زمان باز پیرانه سرم عشق جوان بازآمد   دوست بازآمد و دشمن به مصیبت بنشست…

غزل 214 سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد غلغل ز گل و لاله به یک بار برآمد   مرغان چمن نعره زنان دیدم و گویان زین غنچه که از طرف چمنزار برآمد   آب از گل رخساره او عکس پذیرفت و آتش به سر غنچه گلنار برآمد   سجاده نشینی که مرید غم او شد…