دسته: غزل

غزل 285 کاروانی شکر از مصر به شیراز آید اگر آن یار سفرکرده ما بازآید   گو تو بازآی که گر خون منت در خورد است پیشت آیم چو کبوتر که به پرواز آید   نام و ننگ و دل و دین گو برود این مقدار چیست تا در نظر عاشق جانباز آید   من…

غزل 284 به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید امید نیست که دیگر به عقل بازآید   کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید قضا همی‌بردش تا به چنگ باز آید   ندانم ابروی شوخت چگونه محرابیست که گر ببیند زندیق در نماز آید   بزرگوار مقامی و نیکبخت کسی که هر دم از در…

غزل 283 سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید خاک وجود ما را گرد از عدم برآید   گر پرتوی ز رویت در کنج خاطر افتد خلوت نشین جان را آه از حرم برآید   گلدسته امیدی بر جان عاشقان نه تا ره روان غم را خار از قدم برآید   گفتی به کام روزی…