دسته: غزل

غزل 8   ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وان گه بده اصحاب را   من نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را   هر پارسا را کان صنم در پیش مسجد بگذرد چشمش بر ابرو افکند…

غزل 7   مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را   باری به چشم احسان در حال ما نظر کن کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را   سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را   من بی تو زندگانی…

غزل 6   پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را   قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را   گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را   گر سرم…