دسته: سعدی

غزل 165 که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد که عیش خلوت بی او کدورتی دارد   که را مجال سخن گفتنست به حضرت او مگر نسیم صبا کاین پیام بگزارد   ستیزه بردن با دوستان همین مثلست که تشنه چشمه حیوان به گل بینبارد   مرا که گفت دل از یار مهربان بردار به…

غزل 164 دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد ابری که در بیابان بر تشنه‌ای ببارد   ای بوی آشنایی دانستم از کجایی پیغام وصل جانان پیوند روح دارد   سودای عشق پختن عقلم نمی‌پسندد فرمان عقل بردن عشقم نمی‌گذارد   باشد که خود به رحمت یاد آورند ما را ور نه کدام قاصد پیغام…

غزل 163 هر که می با تو خورد عربده کرد هر که روی تو دید عشق آورد   زهر اگر در مذاق من ریزی با تو همچون شکر بشاید خورد   آفرین خدای بر پدری که تو فرزند نازنین پرورد   لایق خدمت تو نیست بساط روی باید در این قدم گسترد   خواستم گفت…