دسته: شعرا

غزل    ۴۸   صوفی از پرتو می راز نهانی دانست گوهر هر کس از اين لعل توانی دانست قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست   عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده بجز از عشق تو باقی همه فانی دانست   آن شد اکنون که…

غزل    ۴۹   روضه خلد برين خلوت درويشان است مايه محتشمی خدمت درويشان است   گنج عزلت که طلسمات عجايب دارد فتح آن در نظر رحمت درويشان است   قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت منظری از چمن نزهت درويشان است   آن چه زر می‌شود از پرتو آن قلب سياه کيمياييست که در…

غزل    ۵۰   به دام زلف تو دل مبتلای خويشتن است بکش به غمزه که اينش سزای خويشتن است   گرت ز دست برآيد مراد خاطر ما به دست باش که خيری به جای خويشتن است   به جانت ای بت شيرين دهن که همچون شمع شبان تيره مرادم فنای خويشتن است   چو رای…