دسته: شعرا

دیوانه نور پاس خود گیر اگر حرمت من سوختنی است تازه عهدی کن اگر عهد کهن سوختنی است گل ببار آر ، گر این باغ پر پیچک و خار بنشان سروی اگر بید چمن سوختنی است این دهان بند چرا ؟ منکه زبانم همه عمر در دهانیست که با جرم سخن سوختنی است ز آشیان…

غزل    ۱۳۹   رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد صد لطف چشم داشتم و يک نظر نکرد   سيل سرشک ما ز دلش کين به درنبرد در سنگ خاره قطره باران اثر نکرد   يا رب تو آن جوان دلاور نگاه دار کز تير آه گوشه نشينان حذر نکرد   ماهی و…

غزل    ۱۳۸   ياد باد آن که ز ما وقت سفر ياد نکرد به وداعی دل غمديده ما شاد نکرد   آن جوان بخت که می‌زد رقم خير و قبول بنده پير ندانم ز چه آزاد نکرد   کاغذين جامه به خوناب بشويم که فلک رهنمونيم به پای علم داد نکرد   دل به اميد…