دسته: شعرا

غزل    ۴۲۱   در سرای مغان رفته بود و آب زده نشسته پير و صلايی به شيخ و شاب زده   سبوکشان همه در بندگيش بسته کمر ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده   شعاع جام و قدح نور ماه پوشيده عذار مغبچگان راه آفتاب زده   عروس بخت در آن حجله با…

غزل    ۴۲۲   ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای فرصتت باد که ديوانه نواز آمده‌ای   ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت چون به پرسيدن ارباب نياز آمده‌ای   پيش بالای تو ميرم چه به صلح و چه به جنگ چون به هر حال برازنده ناز آمده‌ای   آب و آتش به هم آميخته‌ای…

  غزل    ۴۲۳   دوش رفتم به در ميکده خواب آلوده خرقه تردامن و سجاده شراب آلوده   آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش گفت بيدار شو ای ره رو خواب آلوده   شست و شويی کن و آن گه به خرابات خرام تا نگردد ز تو اين دير خراب آلوده   به هوای لب…