دسته: شعرا

غزل    ۴۱۸   گر تيغ بارد در کوی آن ماه گردن نهاديم الحکم لله   آيين تقوا ما نيز دانيم ليکن چه چاره با بخت گمراه   ما شيخ و واعظ کمتر شناسيم يا جام باده يا قصه کوتاه   من رند و عاشق در موسم گل آن گاه توبه استغفرالله   مهر تو عکسی…

غزل    ۴۱۹   وصال او ز عمر جاودان به خداوندا مرا آن ده که آن به   به شمشيرم زد و با کس نگفتم که راز دوست از دشمن نهان به   به داغ بندگی مردن بر اين در به جان او که از ملک جهان به   خدا را از طبيب من بپرسيد که…

غزل    ۴۲۰   ناگهان پرده برانداخته‌ای يعنی چه مست از خانه برون تاخته‌ای يعنی چه   زلف در دست صبا گوش به فرمان رقيب اين چنين با همه درساخته‌ای يعنی چه   شاه خوبانی و منظور گدايان شده‌ای قدر اين مرتبه نشناخته‌ای يعنی چه   نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی بازم…