دسته: شعرا

غزل 151 گر جان طلبی فدای جانت سهلست جواب امتحانت   سوگند به جانت ار فروشم یک موی به هر که در جهانت   با آن که تو مهر کس نداری کس نیست که نیست مهربانت   وین سر که تو داری ای ستمکار بس سر برود بر آستانت   بس فتنه که در زمین…

غزل 150 خوش می‌روی به تنها تن‌ها فدای جانت مدهوش می‌گذاری یاران مهربانت   آیینه‌ای طلب کن تا روی خود ببینی وز حسن خود بماند انگشت در دهانت   قصد شکار داری یا اتفاق بستان عزمی درست باید تا می‌کشد عنانت   ای گلبن خرامان با دوستان نگه کن تا بگذرد نسیمی بر ما ز…

غزل 149 چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت آه اگر چون کمرم دست رسیدی به میانت   در دلم هیچ نیاید مگر اندیشه وصلت تو نه آنی که دگر کس بنشیند به مکانت   گر تو خواهی که یکی را سخن تلخ بگویی سخن تلخ نباشد چو برآید به دهانت   نه من…