دسته: شعرا

غزل 191 کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد آخر این غوره نوخاسته چون حلوا شد   دیگر این مرغ کی از بیضه برآمد که چنین بلبل خوش سخن و طوطی شکرخا شد   که درآموختش این لطف و بلاغت کان روز مردم از عقل به دربرد که او دانا شد   شاخکی…

غزل 190   از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد وزان که خون دلم ریخت تا به تن چه رسد   به گرد پای سمندش نمی‌رسد مشتاق که دستبوس کند تا بدان دهن چه رسد   همه خطای منست این که می‌رود بر من ز دست خویشتنم تا به خویشتن چه رسد  …

غزل 189   آه اگر دست دل من به تمنا نرسد یا دل از چنبر عشق تو به من وانرسد   غم هجران به سویت‌تر از این قسمت کن کاین همه درد به جان من تنها نرسد   سروبالای منا گر به چمن برگذری سرو بالای تو را سرو به بالا نرسد   چون تویی…