دسته: شعرا

غزل 239 کسی که روی تو بیند نگه به کس نکند ز عشق سیر نباشد ز عیش بس نکند   در این روش که تویی پیش هر که بازآیی گرش به تیغ زنی روی بازپس نکند   چنان به پای تو در مردن آرزومندم که زندگانی خویشم چنان هوس نکند   به مدتی نفسی یاد…

غزل 238 بخرام بالله تا صبا بیخ صنوبر برکند برقع برافکن تا بهشت از حور زیور برکند   زان روی و خال دلستان برکش نقاب پرنیان تا پیش رویت آسمان آن خال اختر برکند   خلقی چو من بر روی تو آشفته همچون موی تو پای آن نهد در کوی تو کاول دل از سر…

غزل 237 یار باید که هر چه یار کند بر مراد خود اختیار کند   زینهار از کسی که در غم دوست پیش بیگانه زینهار کند   بار یاران بکش که دامن گل آن برد کاحتمال خار کند   خانه عشق در خراباتست نیکنامی در او چه کار کند   شهربند هوای نفس مباش سگ…