دسته: شعرا

غزل 278 سروی چو تو می‌باید تا باغ بیاراید ور در همه باغستان سروی نبود شاید   در عقل نمی‌گنجد در وهم نمی‌آید کز تخم بنی آدم فرزند پری زاید   چندان دل مشتاقان بربود لب لعلت کاندر همه شهر اکنون دل نیست که برباید   هر کس سر سودایی دارند و تمنایی من بنده…

غزل 277 بخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید روی میمون تو دیدن در دولت بگشاید   صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید   این لطافت که تو داری همه دل‌ها بفریبد وین بشاشت که تو داری همه غم‌ها بزداید   رشکم از…

غزل 276 به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید جز این دقیقه که با دوستان نمی‌پاید   حلاوتیست لب لعل آبدارش را که در حدیث نیاید چو در حدیث آید   ز چشم غمزده خون می‌رود به حسرت آن که او به گوشه چشم التفات فرماید   بیا که دم به دمت یاد می‌رود هر…