دسته: شعرا

غزل 7   مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را   باری به چشم احسان در حال ما نظر کن کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را   سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را   من بی تو زندگانی…

غزل 6   پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را   قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را   گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را   گر سرم…

غزل 5   شب فراق نخواهم دواج دیبا را که شب دراز بود خوابگاه تنها را   ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند که احتمال نماندست ناشکیبا را   گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی روا بود که ملامت کنی زلیخا را   چنین جوان که تویی برقعی فروآویز و گر نه دل برود…