دسته: شعرا

غزل 105   آب حیات من است خاک سر کوی دوست گر دو جهان خرمیست ما و غم روی دوست   ولوله در شهر نیست جز شکن زلف یار فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست   داروی مشتاق چیست زهر ز دست نگار مرهم عشاق چیست زخم ز بازوی دوست   دوست به…

غزل 104   مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست   چنان به دام تو الفت گرفت مرغ دلم که یاد می‌نکند عهد آشیان ای دوست   گرم تو در نگشایی کجا توانم رفت به راستان که بمیرم بر آستان ای دوست   دلی شکسته و جانی…

غزل 103   ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست بیا بیا که غلام توام بیا ای دوست   اگر جهان همه دشمن شود ز دامن تو به تیغ مرگ شود دست من رها ای دوست   سرم فدای قفای ملامتست چه باک گرم بود سخن دشمن از قفا ای دوست   به ناز…