دسته: شعرا

غزل 108   مرا خود با تو چیزی در میان هست و گر نه روی زیبا در جهان هست   وجودی دارم از مهرت گدازان وجودم رفت و مهرت همچنان هست   مبر ظن کز سرم سودای عشقت رود تا بر زمینم استخوان هست   اگر پیشم نشینی دل نشانی و گر غایب شوی در…

غزل 107   صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست بوستان در عنبر سارا گرفت از بوی دوست   دوست گر با ما بسازد دولتی باشد عظیم ور نسازد می‌بباید ساختن با خوی دوست   گر قبولم می‌کند مملوک خود می‌پرورد ور براند پنجه نتوان کرد با بازوی دوست   هر که را…

غزل 106   شادی به روزگار گدایان کوی دوست بر خاک ره نشسته به امید روی دوست   گفتم به گوشه‌ای بنشینم ولی دلم ننشیند از کشیدن خاطر به سوی دوست   صبرم ز روی دوست میسر نمی‌شود دانی طریق چیست تحمل ز خوی دوست   ناچار هر که دل به غم روی دوست داد…