دسته: اپلیکیشن نینوایان

غزل 51   آن نه زلف است و بناگوش که روز است و شب است وان نه بالای صنوبر که درخت رطب است   نه دهانیست که در وهم سخندان آید مگر اندر سخن آیی و بداند که لب است   آتش روی تو زین گونه که در خلق گرفت عجب از سوختگی نیست که…

شماره 532 مر عاشقان را پند کس هرگز نباشد سودمند نی آن چنان سیلیست این کش کس تواند کرد بند   ذوق سر سرمست را هرگز نداند عاقلی حال دل بی‌هوش را هرگز نداند هوشمند   بیزار گردند از شهی شاهان اگر بویی برند زان باده‌ها که عاشقان در مجلس دل می‌خورند   خسرو وداع…

شماره 531 صوفی چرا هوشیار شد ساقی چرا بی‌کار شد مستی اگر در خواب شد مستی دگر بیدار شد   خورشید اگر در گور شد عالم ز تو پرنور شد چشم خوشت مخمور شد چشم دگر خمار شد   گر عیش اول پیر شد صد عیش نو توفیر شد چون زلف تو زنجیر شد دیوانگی…