دسته: شعرا

مادر مادرا گرچه چو تصوير خيالي شب وروز در سراپرده اين چشم پر آبم آيي خواهشم روز وشب اينست بدر گاه خدا كه كند لطفي و گه گاه به خوابم آيي آه عابدي را گفتم اي دست من و دامان تو كن دعايي ، تا نهم پايي در اين ميدان تو گفت از طاعت چه…

غزل    ۱۲۴   آن که از سنبل او غاليه تابی دارد باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد   از سر کشته خود می‌گذری همچون باد چه توان کرد که عمر است و شتابی دارد   ماه خورشيد نمايش ز پس پرده زلف آفتابيست که در پيش سحابی دارد   چشم من کرد به هر…

کیمیای عشق سبز هیچ کس گمان نداشت این کیمیای عشق را ببین کیمیای نور را که خاک خسته را صبح و سبزه می کند کیمیا و سحر صبح را نگاه کن جای بذر مرگ و برگ خونی خزا کیمیای عشق و صبح و سبزه آفریده است خنده های کودکان وباغ مدرسه کیمیای عشق سرخ را…