دسته: شعرا

غزل 182 زنده شود هر که پیش دوست بمیرد مرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد   هر که ز ذوقش درون سینه صفاییست شمع دلش را ز شاهدی نگزیرد   طالب عشقی دلی چو موم به دست آر سنگ سیه صورت نگین نپذیرد   صورت سنگین دلی کشنده سعدیست هر که بدین صورتش کشند…

غزل 181 باد آمد و بوی عنبر آورد بادام شکوفه بر سر آورد   شاخ گل از اضطراب بلبل با آن همه خار سر درآورد   تا پای مبارکش ببوسم قاصد که پیام دلبر آورد   ما نامه بدو سپرده بودیم او نافه مشک اذفر آورد   هرگز نشنیده‌ام که بادی بوی گلی از تو…

غزل 180 انصاف نبود آن رخ دلبند نهان کرد زیرا که نه روییست کز او صبر توان کرد   امروز یقین شد که تو محبوب خدایی کز عالم جان این همه دل با تو روان کرد   مشتاق تو را کی بود آرام و صبوری هرگز نشنیدم که کسی صبر ز جان کرد   تا…