دسته: شعرا

۱۲ شیطان زده است است گول و زِ دِه دور گشته ایم ‫حیدربابا ، شیطان بیزى آزدیریب ‫کنده است مهر را ز دل و کور گشته ایم ‫محبتى اوْرکلردن قازدیریب زین سرنوشتِ تیره چه بى نور گشته ایم ‫قره گوْنوْن سرنوشتین یازدیریب این خلق را به جان هم انداخته است دیو ‫سالیب خلقى بیر-بیرینن جانینا…

۱۳ ‫هرکس نظر به اشک کند شَر نمى کند گؤز یاشینا باخان اوْلسا ، قان آخماز انسان هوس به بستن خنجر نمى کند ‫انسان اوْلان خنجر بئلینه تاخماز ‫بس کوردل که حرف تو باور نمى کند ‫آمما حئییف کوْر توتدوغون بوراخماز ‫فردا یقین بهشت ، جهنّم شود به ما ‫بهشتیمیز جهنّم اوْلماقدادیر ! ‫ذیحجّه ناگزیر…

۱۴ هنگامِ برگ ریزِ خزان باد مى وزید ‫خزان یئلى یارپاخلارى تؤکنده از سوى کوه بر سرِ دِه ابر مى خزید ‫بولوت داغدان یئنیب ، کنده چؤکنده ‫با صوت خوش چو شیخ مناجات مى کشید ‫شیخ الاسلام گؤزل سسین چکنده ‫دلها به لرزه از اثر آن صلاى حق ‫نیسگیللى سؤز اوْرکلره دَیَردى خم مى شدند…