دسته: شعرا

غزل 218 آن سرو که گویند به بالای تو ماند هرگز قدمی پیش تو رفتن نتواند   دنبال تو بودن گنه از جانب ما نیست با غمزه بگو تا دل مردم نستاند   زنهار که چون می‌گذری بر سر مجروح وز وی خبرت نیست که چون می‌گذراند   بخت آن نکند با من سرگشته که…

غزل 217 آن را که غمی چون غم من نیست چه داند کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند   وقت است اگر از پای درآیم که همه عمر باری نکشیدم که به هجران تو ماند   سوز دل یعقوب ستمدیده ز من پرس کاندوه دل سوختگان سوخته داند   دیوانه گرش پند دهی کار…

غزل 216   روز برآمد بلند ای پسر هوشمند گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند   طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند   تا به تماشای باغ میل چرا می‌کند هر که به خیلش درست قامت سرو بلند   عقل روا می‌نداشت گفتن اسرار عشق…