دسته: شعرا

غزل 305 از همه باشد به حقیقت گزیر وز تو نباشد که نداری نظیر   مشرب شیرین نبود بی زحام دعوت منعم نبود بی فقیر   آن عرق است از بدنت یا گلاب آن نفس است از دهنت یا عبیر   بذل تو کردم تن و هوش و روان وقف تو کردم دل و چشم…

غزل 304 آن کیست که می‌رود به نخجیر پای دل دوستان به زنجیر   همشیره جادوان بابل همسایه لعبتان کشمیر   این است بهشت اگر شنیدی کز دیدن آن جوان شود پیر   از عشق کمان دست و بازوش افتاده خبر ندارد از تیر   نقاش که صورتش ببیند از دست بیفکند تصاویر   ای…

غزل 303 پروانه نمی‌شکیبد از دور ور قصد کند بسوزدش نور   هر کس به تعلقی گرفتار صاحب نظران به عشق منظور   آن روز که روز حشر باشد دیوان حساب و عرض منشور   ما زنده به ذکر دوست باشیم دیگر حیوان به نفخه صور   یا رب که تو در بهشت باشی تا…