دسته: شعرا

غزل 42   نشاید گفتن آن کس را دلی هست که ندهد بر چنین صورت دل از دست   نه منظوری که با او می‌توان گفت نه خصمی کز کمندش می‌توان رست   به دل گفتم ز چشمانش بپرهیز که هشیاران نیاویزند با مست   سرانگشتان مخضوبش نبینی که دست صبر برپیچید و بشکست  …

شماره 525 بی گاه شد بی‌گاه شد خورشید اندر چاه شد خیزید ای خوش طالعان وقت طلوع ماه شد   ساقی به سوی جام رو ای پاسبان بر بام رو ای جان بی‌آرام رو کان یار خلوت خواه شد   اشکی که چشم افروختی صبری که خرمن سوختی عقلی که راه آموختی در نیم شب…

غزل 41   دیر آمدی ای نگار سرمست زودت ندهیم دامن از دست   بر آتش عشقت آب تدبیر چندان که زدیم بازننشست   از روی تو سر نمی‌توان تافت وز روی تو در نمی‌توان بست   از پیش تو راه رفتنم نیست چون ماهی اوفتاده در شست   سودای لب شکردهانان بس توبه صالحان…