دسته: غزل

غزل شماره 133   غمزه عشقت بدان آرد یکی محتاج را کو به یک جو برنسنجد هیچ صاحب تاج را   اطلس و دیباج بافد عاشق از خون جگر تا کشد در پای معشوق اطلس و دیباج را   در دل عاشق کجا یابی غم هر دو جهان پیش مکی قدر کی باشد امیر حاج…

غزل شماره 132 در میان پرده خون عشق را گلزارها عاشقان را با جمال عشق بی‌چون کارها   عقل گوید شش جهت حدست و بیرون راه نیست عشق گوید راه هست و رفته‌ام من بارها   عقل بازاری بدید و تاجری آغاز کرد عشق دیده زان سوی بازار او بازارها   ای بسا منصور پنهان…

غزل شماره 131   من چو موسی در زمان آتش شوق و لقا سوی کوه طور رفتم حبذا لی حبذا   دیدم آن جا پادشاهی خسروی جان پروری دلربایی جان فزایی بس لطیف و خوش لقا   کوه طور و دشت و صحرا از فروغ نور او چون بهشت جاودانی گشته از فر و ضیا…