دسته: غزل

غزل شماره 137   با چنین شمشیر دولت تو زبون مانی چرا گوهری باشی و از سنگی فرومانی چرا   می‌کشد هر کرکسی اجزات را هر جانبی چون نه مرداری تو بلک باز جانانی چرا   دیده‌ات را چون نظر از دیده باقی رسید دیده‌ات شرمین شود از دیده فانی چرا   آن که او…

غزل شماره 136   پرده دیگر مزن جز پرده دلدار ما آن هزاران یوسف شیرین شیرین کار ما   یوسفان را مست کرد و پرده‌هاشان بردرید غمزه خونی مست آن شه خمار ما   جان ما همچون سگان کوی او خون خوار شد آفرین‌ها صد هزاران بر سگ خون خوار ما   در نوای عشق…

غزل شماره 136   ساقیا در نوش آور شیره عنقود را در صبوح آور سبک مستان خواب آلود را   یک به یک در آب افکن جمله تر و خشک را اندر آتش امتحان کن چوب را و عود را   سوی شورستان روان کن شاخی از آب حیات چون گل نسرین بخندان خار غم…