دسته: فخرالدین عراقی

ایضاله   هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان که مست بودم از آن می که جام اوست جهان به کام دوست می مهر دوست می‌خوردم در آن نفس که ز جان جهان نبود نشان به چشم یار رخ خوب یار می‌دیدم در آن مقام که می‌زیستم به جان کسان تبسم لب ساقی مرا…

 در مدح شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی   می بیاور ساقیا، تا خویشتن را کم زنیم کار خود چون زلف خوبان در هم و برهم زنیم از سر مستی همه دریای هستی بر کشیم فارغ آییم از خود و هر دو جهان را کم زنیم بگسلیم از هم طناب خیمهٔ هفت آسمان خیمهٔ همت ورای…

در نعت رسول اکرم (ص)   شهبازم و شکار جهان نیست در خورم ناگه بود که از کف ایام برپرم چون می‌توان ز دست شهان طعمه یافتن از دست روزگار چرا غصه می‌خورم؟ بر فرق کاینات چرا پا نمی‌نهم؟ آخر نه خاک پای عزیز پیمبرم؟ آن کاملی که رتبتش از غایت کمال گوید: منم که…