دسته: سعدی

غزل 137 کیست آن لعبت خندان که پری وار برفت که قرار از دل دیوانه به یک بار برفت   باد بوی گل رویش به گلستان آورد آب گلزار بشد رونق عطار برفت   صورت یوسف نادیده صفت می‌کردیم چون بدیدیم زبان سخن از کار برفت   بعد از این عیب و ملامت نکنم مستان…

غزل 136 ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت گوی از همه خوبان بربودی به لطافت   ای صورت دیبای خطایی به نکویی وی قطره باران بهاری به نظافت   هر ملک وجودی که به شوخی بگرفتی سلطان خیالت بنشاندی به خلافت   ای سرو خرامان گذری از در رحمت وی ماه درفشان نظری از سر…

غزل 135 آن را که میسر نشود صبر و قناعت باید که ببندد کمر خدمت و طاعت   چون دوست گرفتی چه غم از دشمن خونخوار؟ گو بوق ملامت بزن و کوس شناعت   گر خود همه بیداد کند هیچ مگویید تعذیب دلارام به از ذل شفاعت   از هر چه تو گویی به قناعت…