دسته: سعدی

غزل 237 یار باید که هر چه یار کند بر مراد خود اختیار کند   زینهار از کسی که در غم دوست پیش بیگانه زینهار کند   بار یاران بکش که دامن گل آن برد کاحتمال خار کند   خانه عشق در خراباتست نیکنامی در او چه کار کند   شهربند هوای نفس مباش سگ…

غزل 236 توانگران که به جنب سرای درویشند مروت است که هر وقت از او بیندیشند   تو ای توانگر حسن از غنای درویشان خبر نداری اگر خسته‌اند و گر ریشند   تو را چه غم که یکی در غمت به جان آید که دوستان تو چندان که می‌کشی بیشند   مرا به علت بیگانگی…

غزل 235 بلبلی بی‌دل نوایی می‌زند بادپیمایی هوایی می‌زند   کس نمی‌بینم ز بیرون سرای و اندرونم مرحبایی می‌زند   آتشی دارم که می‌سوزد وجود چون بر او باد صبایی می‌زند   گر چه دریا را نمی‌بیند کنار غرقه حالی دست و پایی می‌زند   فتنه‌ای بر بام باشد تا یکی سر به دیوار سرایی…