دسته: سعدی

غزل 276 به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید جز این دقیقه که با دوستان نمی‌پاید   حلاوتیست لب لعل آبدارش را که در حدیث نیاید چو در حدیث آید   ز چشم غمزده خون می‌رود به حسرت آن که او به گوشه چشم التفات فرماید   بیا که دم به دمت یاد می‌رود هر…

غزل 275 نگفتم روزه بسیاری نپاید ریاضت بگذرد سختی سر آید   پس از دشواری آسانیست ناچار ولیکن آدمی را صبر باید   رخ از ما تا به کی پنهان کند عید هلال آنک به ابرو می‌نماید   سرابستان در این موسم چه بندی درش بگشای تا دل برگشاید   غلامان را بگو تا عود…

غزل 274 چه سروست آن که بالا می‌نماید عنان از دست دل‌ها می‌رباید   که زاد این صورت منظور محبوب از این صورت ندانم تا چه زاید   اگر صد نوبتش چون قرص خورشید ببینم آب در چشم من آید   کس اندر عهد ما مانند وی نیست ولی ترسم به عهد ما نپاید  …