دسته: سعدی

غزل 303 پروانه نمی‌شکیبد از دور ور قصد کند بسوزدش نور   هر کس به تعلقی گرفتار صاحب نظران به عشق منظور   آن روز که روز حشر باشد دیوان حساب و عرض منشور   ما زنده به ذکر دوست باشیم دیگر حیوان به نفخه صور   یا رب که تو در بهشت باشی تا…

غزل 302 به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور قل هو الله احد چشم بد از روی تو دور   آدمی چون تو در آفاق نشان نتوان داد بلکه در جنت فردوس نباشد چو تو حور   حور فردا که چنین روی بهشتی بیند گرش انصاف بود معترف آید به قصور   شب…

غزل 301 هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر که من از دست تو فردا بروم جای دگر   بامدادان که برون می‌نهم از منزل پای حسن عهدم نگذارد که نهم پای دگر   هر کسی را سر چیزی و تمنای کسیست ما به غیر از تو نداریم تمنای دگر   زان که هرگز…