دسته: سعدی

غزل 29   متناسبند و موزون حرکات دلفریبت متوجه است با ما سخنان بی حسیبت   چو نمی‌توان صبوری ستمت کشم ضروری مگر آدمی نباشد که برنجد از عتیبت   اگرم تو خصم باشی نروم ز پیش تیرت وگرم تو سیل باشی نگریزم از نشیبت   به قیاس درنگنجی و به وصف درنیایی متحیرم در…

غزل 28   سرمست درآمد از خرابات با عقل خراب در مناجات   بر خاک فکنده خرقه زهد و آتش زده در لباس طامات   دل برده شمع مجلس او پروانه به شادی و سعادات   جان در ره او به عجز می‌گفت کای مالک عرصه کرامات   از خون پیاده‌ای چه خیزد ای بر…

غزل 27   ماهرویا! روی خوب از من متاب بی خطا کشتن چه می‌بینی صواب   دوش در خوابم در آغوش آمدی وین نپندارم که بینم جز به خواب   از درون سوزناک و چشم تر نیمه‌ای در آتشم نیمی در آب   هر که بازآید ز در پندارم اوست تشنه مسکین آب پندارد سراب…