دسته: باب هشتم در آداب صحبت

حکایت بیست و پنجم بسیج سخن گفتن آنگاه کن که دانی که در کار گیرد سخن

حکایت بیست و ششم   فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر که این دام زرق نهاده است و آن دامن طمع گشاده احمق را ستایش خوش آید چون لاشه که در کعبشدمی فربه نماید. الا تا نشنوی مدح سخن گوی که اندک مایه نفعی از تو دارد

حکایت بیست و هفتم   متکلم را تا کسی عیب نگیرد سخنش صلاح نپذیرد مشو غره بر حسن گفتار خویش به تحسین نادان و پندار خویش