دسته: باب هشتم در آداب صحبت

حکایت نوزدهم   پادشه باید که تا بحدی خشم بر دشمنان نراند که دوستان را اعتماد نماند. آتش خشم اول در خداوند خشم اوفتد پس آنگه که زبان به خصم رسد یا نرسد نشاید بنی آدم خاک زاد که در سر کند کبر و تندی و باد تو را با چنین گرمی و سرکشی نپندارم…

حکایت بیستم   در خاک بیلقان برسیدم به عابدی، گفتم مرا به تربیت از جهل پاک کن

حکایت بیست و یکم   بدخوی در دست دشمنی گرفتارست که هر کجا رود از چنگ عقوبت او خلاص نیابد.