دسته: غزل

غزل 222 حسن تو دایم بدین قرار نماند مست تو جاوید در خمار نماند   ای گل خندان نوشکفته نگه دار خاطر بلبل که نوبهار نماند   حسن دلاویز پنجه‌ایست نگارین تا به قیامت بر او نگار نماند   عاقبت از ما غبار ماند زنهار تا ز تو بر خاطری غبار نماند   پار گذشت…

غزل 221 مجلس ما دگر امروز به بستان ماند عیش خلوت به تماشای گلستان ماند   می حلالست کسی را که بود خانه بهشت خاصه از دست حریفی که به رضوان ماند   خط سبز و لب لعلت به چه ماننده کنی من بگویم به لب چشمه حیوان ماند   تا سر زلف پریشان تو…

غزل 220 دلم خیال تو را رهنمای می‌داند جز این طریق ندانم خدای می‌داند   ز درد روبه عشقت چو شیر می‌نالم اگر چه همچو سگم هرزه لای می‌داند   ز فرقت تو نمی‌دانم ایچ لذت عمر به چشم‌های کش دلربای می‌داند   بسی بگشت و غمت در دلم مقام گرفت کجا رود که هم…