دسته: غزل

غزل 264 هر که مجموع نباشد به تماشا نرود یار با یار سفرکرده به تنها نرود   باد آسایش گیتی نزند بر دل ریش صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود   بر دل آویختگان عرصه عالم تنگست کان که جایی به گل افتاد دگر جا نرود   هرگز اندیشه یار از دل دیوانه عشق…

غزل 263 گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود وآن چنان پای گرفته‌ست که مشکل برود   دلی از سنگ بباید به سر راه وداع تا تحمل کند آن روز که محمل برود   چشم حسرت به سر اشک فرو می‌گیرم که اگر راه دهم قافله بر گل برود   ره ندیدم چو برفت از…

غزل 262 عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود مجنون از آستانه لیلی کجا رود   گر من فدای جان تو گردم دریغ نیست بسیار سر که در سر مهر و وفا رود   ور من گدای کوی تو باشم غریب نیست قارون اگر به خیل تو آید گدا رود   مجروح تیر…