دسته: غزل

غزل 270 هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود تا منتهای کار من از عشق چون شود   دل برقرار نیست که گویم نصیحتی از راه عقل و معرفتش رهنمون شود   یار آن حریف نیست که از در درآیدم عشق آن حدیث نیست که از دل برون شود   فرهادوارم از لب…

غزل 269 آنکه مرا آرزوست دیر میسر شود وینچه مرا در سرست عمر در این سر شود   تا تو نیایی به فضل رفتن ما باطلست ور به مثل پای سعی در طلبت سر شود   برق جمالی بجست خرمن خلقی بسوخت زان همه آتش نگفت دود دلی برشود   ای نظر آفتاب هیچ زیان…

غزل 268 ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود   من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود   گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود…