دسته: غزل

غزل 5   شب فراق نخواهم دواج دیبا را که شب دراز بود خوابگاه تنها را   ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند که احتمال نماندست ناشکیبا را   گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی روا بود که ملامت کنی زلیخا را   چنین جوان که تویی برقعی فروآویز و گر نه دل برود…

غزل 4   اگر تو فارغی از حال دوستان یارا فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را   تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش بیان کند که چه بودست ناشکیبا را   بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را   به جای سرو…

غزل 3   روی تو خوش می‌نماید آینه ما کآینه پاکیزه است و روی تو زیبا   چون می روشن در آبگینه صافی خوی جمیل از جمال روی تو پیدا   هر که دمی با تو بود یا قدمی رفت از تو نباشد به هیچ روی شکیبا   صید بیابان سر از کمند بپیچد ما…