دسته: شعرا

غزل 341 گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش نگردم از تو و گر خود فدا کنم سر خویش   تو دانی ار بنوازی و گر بیندازی چنان که در دلت آید به رای انور خویش   نظر به جانب ما گر چه منت است و ثواب غلام خویش همی‌پروری و چاکر خویش  …

غزل 340 هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش من بی‌کار گرفتار هوای دل خویش   هرگز اندیشه نکردم که تو با من باشی چون به دست آمدی ای لقمه از حوصله بیش   این تویی با من و غوغای رقیبان از پس وین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش…

غزل 339 گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش کاین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش   عمرها بوده‌ام اندر طلبت چاره کنان سال‌ها گشته‌ام از دست تو دستان اندیش   پایم امروز فرورفت به گنجینه کام کامم امروز برآمد به مراد دل خویش   چون میسر شدی ای در ز دریا برتر…