دسته: شعرا

غزل 233 روندگان مقیم از بلا نپرهیزند گرفتگان ارادت به جور نگریزند   امیدواران دست طلب ز دامن دوست اگر فروگسلانند در که آویزند   مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست که اهل معرفت از تو نظر بپرهیزند   نشان من به سر کوی می‌فروشان ده من از کجا و کسانی که…

غزل 232 دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند هزار فتنه به هر گوشه‌ای برانگیزند   چگونه انس نگیرند با تو آدمیان که از لطافت خوی تو وحش نگریزند   چنان که در رخ خوبان حلال نیست نظر حلال نیست که از تو نظر بپرهیزند   غلام آن سر و پایم که از لطافت…

غزل 231 تو آن نه‌ای که دل از صحبت تو برگیرند و گر ملول شوی صاحبی دگر گیرند   و گر به خشم برانی طریق رفتن نیست کجا روند که یار از تو خوبتر گیرند   به تیغ اگر بزنی بی‌دریغ و برگردی چو روی باز کنی دوستی ز سر گیرند   هلاک نفس به…