دسته: شعرا

غزل 284 به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید امید نیست که دیگر به عقل بازآید   کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید قضا همی‌بردش تا به چنگ باز آید   ندانم ابروی شوخت چگونه محرابیست که گر ببیند زندیق در نماز آید   بزرگوار مقامی و نیکبخت کسی که هر دم از در…

غزل 283 سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید خاک وجود ما را گرد از عدم برآید   گر پرتوی ز رویت در کنج خاطر افتد خلوت نشین جان را آه از حرم برآید   گلدسته امیدی بر جان عاشقان نه تا ره روان غم را خار از قدم برآید   گفتی به کام روزی…

غزل 282 مرا چو آرزوی روی آن نگار آید چو بلبلم هوس ناله‌های زار آید   میان انجمن از لعل او چو آرم یاد مرا سرشک چو یاقوت در کنار آید   ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یاد ز شکل سبزه مرا یاد خط یار آید   گلی به دست من آید چو…