دسته: شعرا

غزل 92   کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست خود به چشم عاشقان صورت نبندد مثل دوست   هر که با مستان نشیند ترک مستوری کند آبروی نیکنامان در خرابات آب جوست   جز خداوندان معنی را نغلطاند سماع اولت مغزی بباید تا برون آیی ز پوست   بنده‌ام گو تاج خواهی…

غزل 91   سفر دراز نباشد به پای طالب دوست که زنده ابدست آدمی که کشته اوست   شراب خورده معنی چو در سماع آید چه جای جامه که بر خویشتن بدرد پوست   هر آن که با رخ منظور ما نظر دارد به ترک خویش بگوید که خصم عربده جوست   حقیر تا نشماری…

شماره 562 خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد که نفی ذات من در وی همی اثبات من گردد   ز حرف عین چشم او ز ظرف جیم گوش او شه شطرنج هفت اختر به حرفی مات من گردد   اگر زان سیب بن سیبی شکافم حوریی زاید که عالم را فروگیرد رز…