دسته: مولانا

غزل شماره 103   دل و جان را در این حضرت بپالا چو صافی شد رود صافی به بالا   اگر خواهی که ز آب صاف نوشی لب خود را به هر دردی میالا   از این سیلاب درد او پاک ماند که جانبازست و چست و بی‌مبالا   نپرد عقل جزوی زین عقیله چو…

غزل شماره 102   سلیمانا بیار انگشتری را مطیع و بنده کن دیو و پری را   برآر آواز ردوها علی منور کن سرای شش دری را   برآوردن ز مغرب آفتابی مسلم شد ضمیر آن سری را   بدین سان مهتری یابد هر آن کس که بهر حق گذارد مهتری را   بنه بر…

غزل شماره 101   بسوزانیم سودا و جنون را درآشامیم هر دم موج خون را   حریف دوزخ آشامان مستیم که بشکافند سقف سبزگون را   چه خواهد کرد شمع لایزالی فلک را وین دو شمع سرنگون را   فروبریم دست دزد غم را که دزدیدست عقل صد زبون را   شراب صرف سلطانی بریزیم…