دسته: غزل

غزل شماره 167   کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را ای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا   دست خود بر سر رنجور بنه که چونی از گناهش بمیندیش و به کین دست مخا   آنک خورشید بلا بر سر او تیغ زدست گستران بر سر او سایه احسان و رضا  …

غزل شماره 166   چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا صنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا   ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامد که به تیر غمزه او دل ما شکار بادا   به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دم که دو چشم از پیامش خوش…

غزل شماره 165   اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا بستان ز من شرابی که قیامتست حقا   چه تفرج و تماشا که رسد ز جام اول دومش نعوذبالله چه کنم صفت سوم را   غم و مصلحت نماند همه را فرود راند پس از آن خدای داند که کجا کشد تماشا…