دسته: غزل

غزل شماره 170     تا به شب ای عارف شیرین نوا آن مایی آن مایی آن ما تا به شب امروز ما را عشرتست الصلا ای پاکبازان الصلا درخرام ای جان جان هر سماع مه لقایی مه لقایی مه لقا در میان شکران گل ریز کن مرحبا ای کان شکر مرحبا عمر را نبود…

غزل شماره 169   رو ترش کن که همه روترشانند این جا کور شو تا نخوری از کف هر کور عصا   لنگ رو چونک در این کوی همه لنگانند لته بر پای بپیچ و کژ و مژ کن سر و پا   زعفران بر رخ خود مال اگر مه رویی روی خوب ار بنمایی…

غزل شماره 168   ای بروییده به ناخواست به مانند گیا چون تو را نیست نمک خواه برو خواه بیا   هر که را نیست نمک گر چه نماید خدمت خدمت او به حقیقت همه زرقست و ریا   برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن باده عشق بیا زود که جانت بزیا