دسته: غزل

غزل شماره 188   این جا کسیست پنهان خود را مگیر تنها بس تیز گوش دارد مگشا به بد زبان را   بر چشمه ضمیرت کرد آن پری وثاقی هر صورت خیالت از وی شدست پیدا   هر جا که چشمه باشد باشد مقام پریان بااحتیاط باید بودن تو را در آن جا   این…

غزل شماره 187     از سینه پاک کردم افکار فلسفی را در دیده جای کردم اشکال یوسفی را   نادر جمال باید کاندر زبان نیاید تا سجده راست آید مر آدم صفی را   طوری چگونه طوری نوری چگونه نوری هر لحظه نور بخشد صد شمع منطفی را   خورشید چون برآید هر ذره…

غزل شماره 186 ای میرآب بگشا آن چشمه روان را تا چشم‌ها گشاید ز اشکوفه بوستان را   آب حیات لطفت در ظلمت دو چشم است زان مردمک چو دریا کردست دیدگان را   هرگز کسی نرقصد تا لطف تو نبیند کاندر شکم ز لطفت رقص است کودکان را   اندر شکم چه باشد و…