دسته: غزل

غزل شماره 185 از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا هر ذره خاک ما را آورد در علالا   سینه شکاف گشته دل عشق باف گشته چون شیشه صاف گشته از جام حق تعالی   اشکوفه‌ها شکفته وز چشم بد نهفته غیرت مرا بگفته می خور دهان میالا   ای جان چو…

غزل شماره 184 ای دل رفته ز جا بازمیا به فنا ساز و در این ساز میا   روح را عالم ارواح به است قالب از روح بپرداز میا   اندر آبی که بدو زنده شد آب خویش را آب درانداز میا   آخر عشق به از اول اوست تو ز آخر سوی آغاز میا…

غزل شماره 183 ای دل رفته ز جا بازمیا به فنا ساز و در این ساز میا روح را عالم ارواح به است قالب از روح بپرداز میا اندر آبی که بدو زنده شد آب خویش را آب درانداز میا آخر عشق به از اول اوست تو ز آخر سوی آغاز میا تا فسرده نشوی…