دسته: سعدی

غزل 342 یار بیگانه نگیرد هر که دارد یار خویش ای که دستی چرب داری پیشتر دیوار خویش   خدمتت را هر که فرمایی کمر بندد به طوع لیکن آن بهتر که فرمایی به خدمتگار خویش   من هم اول روز گفتم جان فدای روی تو شرط مردی نیست برگردیدن از گفتار خویش   درد…

غزل 341 گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش نگردم از تو و گر خود فدا کنم سر خویش   تو دانی ار بنوازی و گر بیندازی چنان که در دلت آید به رای انور خویش   نظر به جانب ما گر چه منت است و ثواب غلام خویش همی‌پروری و چاکر خویش  …

غزل 340 هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش من بی‌کار گرفتار هوای دل خویش   هرگز اندیشه نکردم که تو با من باشی چون به دست آمدی ای لقمه از حوصله بیش   این تویی با من و غوغای رقیبان از پس وین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش…