دسته: سعدی

غزل 255 تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود گمان مبر که برآید ز خام هرگز دود   چو هر چه می‌رسد از دست اوست فرقی نیست میان شربت نوشین و تیغ زهرآلود   نسیم باد صبا بوی یار من دارد چو باد خواهم از این پس به بوی او پیمود   همی‌گذشت و…

غزل 254 اخترانی که به شب در نظر ما آیند پیش خورشید محال است که پیدا آیند   همچنین پیش وجودت همه خوبان عدمند گر چه در چشم خلایق همه زیبا آیند   مردم از قاتل عمدا بگریزند به جان پاکبازان بر شمشیر تو عمدا آیند   تا ملامت نکنی طایفه رندان را که جمال…

غزل 253 به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند هزار بادیه سهلست اگر بپیمایند   طریق عشق جفا بردن است و جانبازی دگر چه چاره که با زورمند برنایند   اگر به بام برآید ستاره پیشانی چو ماه عید به انگشت‌هاش بنمایند   در گریز نبسته‌ست لیکن از نظرش کجا روند اسیران که بند…