دسته: سعدی

غزل 288 که برگذشت که بوی عبیر می‌آید که می‌رود که چنین دلپذیر می‌آید   نشان یوسف گم کرده می‌دهد یعقوب مگر ز مصر به کنعان بشیر می‌آید   ز دست رفتم و بی دیدگان نمی‌دانند که زخم‌های نظر بر بصیر می‌آید   همی‌خرامد و عقلم به طبع می‌گوید نظر بدوز که آن بی‌نظیر می‌آید…

غزل 287 نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید و گر صد نامه بنویسم حکایت بیش از آن آید   مرا تو جان شیرینی به تلخی رفته از اعضا الا ای جان به تن بازآ و گر نه تن به جان آید   ملامت‌ها که بر من رفت و سختی‌ها که پیش آمد گر…

غزل 286 اگر آن عهدشکن با سر میثاق آید جان رفته‌ست که با قالب مشتاق آید   همه شب‌های جهان روز کند طلعت او گر چو صبحیش نظر بر همه آفاق آید   هر غمی را فرجی هست ولیکن ترسم پیش از آنم بکشد زهر که تریاق آید   بندگی هیچ نکردیم و طمع می‌داریم…