دسته: سعدی

غزل 306 ای پسر دلربا وی قمر دلپذیر از همه باشد گریز وز تو نباشد گزیر   تا تو مصور شدی در دل یکتای من جای تصور نماند دیگرم اندر ضمیر   عیب کنندم که چند در پی خوبان روی چون نرود بنده‌وار هر که برندش اسیر   بسته زنجیر زلف زود نیابد خلاص دیر…

غزل 305 از همه باشد به حقیقت گزیر وز تو نباشد که نداری نظیر   مشرب شیرین نبود بی زحام دعوت منعم نبود بی فقیر   آن عرق است از بدنت یا گلاب آن نفس است از دهنت یا عبیر   بذل تو کردم تن و هوش و روان وقف تو کردم دل و چشم…

غزل 304 آن کیست که می‌رود به نخجیر پای دل دوستان به زنجیر   همشیره جادوان بابل همسایه لعبتان کشمیر   این است بهشت اگر شنیدی کز دیدن آن جوان شود پیر   از عشق کمان دست و بازوش افتاده خبر ندارد از تیر   نقاش که صورتش ببیند از دست بیفکند تصاویر   ای…